Ruta Escornacabras dhgTEAM 2014

Saímos de Sarria , cun día nublado sin calor, as 9 horas do dia 14 de septiembre de 2014 de Sarria a Teiguin (Samos).

Todo bordeando o río Sarria subindo por camiños dos carros das vacas e pistas forestales casi sempre pola sombra.

Non conozo o nome dos sitios polos que pasei desde Teiguin, donde había avituallamieto, hasta o remate da ida.

12km de subida dura por camiños antiguos e pistas forestales e no cumio un monte raso de vexetacion con un mirador, detrás desto viña a famosa Escornacabras. Eso foi o mellor: a baixaba polo atallo a Teiguin. Todo trialeiras polo medio dos caxigos… cain 3 veces pero mereceu a pena.

De Teiguin, onde acababa de novo a baixada polo Escornabras, a Sarria foi todo baixar. 40 min alternando polo camiño de Santiago e tramos ciclables.  

Acabar a ruta levoume casi 4 horas. Despois xuntamonos todos para comer no Meigallo. Moi bon rollo, o ano que ben quero volver.

A organizacion dhg sobresaliente. 

 

I Carrera DH Bregua – Concello de Arteixo 2014

Trokyland: Un circuíto novo creado pola iniciativa privada dun tío con moitas ganas de currar e que o resultado a ese traballo é un circuíto moi moi guapo. Unha carreira diferente ao resto ( diferente porque era a primeira na que non estaba co team por coincidir cun roteiro ,faltaba tamén A VOZ e non corría coa miña bici ) Nun principio non podía correr por problemas coa miña bicicleta da carreira da fin de semana anterior, pero ao final puiden participar grazas a que o “Creador da Besta” (Roberto tamén coñecido como ” Troky” ) deixoume a súa bici para correr e a súa casa para durmir.

Durante a fin de semana non me atopaba nada cómodo , con medo, porque non quería caerme e romper algo da bici. Baixe o sábado para coñecer o circuíto, que era a primeira vez que o vía, e sen arriscar nada.

Nunha de ultímalas baixadas do dia cruceime con Troky antes do salto grande do camiño e grítome: “dálle anano rebenta a Glory imos que iso non rompe ” … e tireille, claro, con eses ánimos.. jaja!

 

Xa o domingo chegamos ao circuíto á primeira hora e empezamos a baixar. Pola tarde as dúas mangas de carreira atopeime ben baixando pero non arrisque nada. O resultado foi subir ao caixón de segundo e a bici igual que ma deixo, que era o que máis me preocupaba.

O circuíto sorprendeume gratamente , técnico con inclinación ( que son os que me gustan ao meu , canto menos necesítese pedalear mellor jeje) e moi divertido , con trialeras guapas , cortados , zonas rápidas , saltos grandes pero seguros… que me encanto imos! Desexando volver. Grazas Troky por ese gran circuíto Ogalla moita máis xente tivese esa gran iniciativa, o DH necesita xente como a túa.

I Descenso BTT Cidade de Tui 2014

Un circuíto moi técnico e físico con moitas pedras e raíces que se podían coller por múltiples trazadas diferentes segundo íase mollando e rompendo as curvas polos pilotos facíase complicado chegar a baixo sen fallar moito.

O circuíto facíache que tiveses unha concentración ao cento por cento e acordarche de todas as liñas para non penalizar e facer unha baixada fluída.

O domingo atopámonos cunha choiva moi forte que ao final acabo parando e deixando o circuíto algo húmido.

Na clasificatoria ía cun pouco de dúbidas de se ía aguantar a lume de biqueira ata abaixo ou tería que dosificar bastante e tíreme con calma bastante fluído e con caida sen consecuencias chegue abaixo.

 

Despues da primeira baixada o primeiro que pensei é “deus quero saír outra vez!!”

Xa me note moi solto e bastante ben na final, pensei : “vai… a gaas pero con cabeza…” tíreme e a zona de arriba e saíume moi ben só un fallito pequeno e asegurando un pouco no bonsái, pero máis rápido que nunca xa que estaba seco e perfecto para rodar. Conseguín quedar segundo na final.

Sei que hai que adestrar máis en circuítos tan ben feitos e poder gozar moitos findes de carreiras así.

O circuíto estaba moi traballado e ata o máis mínimo detalle estaba pensado remontes fluídos e unha organización de 10.

¡Viva a Tribu do Ñu! que fixeron unhas carreira perfecta sen medios e con moito esforzo conseguiron realizar unha proba espectacular.

O Marisquiño XIV

Después del gran descenso urbano de Sarria, esperaba ansiosa que llegara el siguiente fin de semana para poder asistir al gran evento…’O Marisquiño XIV’. Y por fín, viernes 8 de agosto, maletas en el coche, puro nervio y buena compañía, me dispongo a salir hacia la gran ciudad de Vigo.


Tras dos horas conduciendo, el tiempo no ayudó, llegamos para comenzar lo que denomino un fin de semana, ESPECTACULAR! Después de alojarnos y acomodar las cosas en el piso, nos disponemos a dar una vuelta por la zona. Acercándonos a la explanada del Náutico, pudimos ver los entrenamientos de bmx, cantidad de riders de todas las edades haciendo toda clase de trucos en las rampas perfectamente montadas.

Después nos acercamos a la zona del muelle en donde se encontraba situado el dirt jump con gran afluencia de gente por todos lados para ver los tremendos saltos , también se encontraba en esa zona el skate y motocross, todo cerca bien montado y con todo lujo de detalles. No faltaron grafiteros ni gente practicando break dance, la organización buenísima los horarios increibles, todo bien montado pero lo mejor estaba por venir, llegó la noche, los conciertos y la buena fiesta jajaja…


Todo increible hasta el domingo…lo más esperado para mi, el descenso por la tremenda ciudad. Nos levantamos y la verdad sabía que no iba a salir bien. El tiempo…lluvia y más lluvia, dejando las calles rotas, mojadas y haciendo que lo que iba a ser un gran descenso, se convirtiera en una zona de drifting total.

 

Muchos de los riders, no se presentaron ni a los entrenamientos de la mañana, y algunos ya no pudieron ni esperar a correr en manga ya que sufrieron alguna que otra lesión. Empieza lo importante, riders en carrera, afinando garganta para animar a tope como de costumbre, primero van las féminas, quedando en la semifinal, en primer lugar Rosi Martínez (Club ciclista Coruxo) seguida de Eva Castro (Team Specialized) y Marta Rodriguez (Bike León), y en la categoría masculina, Jose Borges (Team Scott Asc-Bike Zone) seguido en segundo lugar por Yago Bea (Lk Team – traviesas) y Edgar Carballo (Valdebicis Mondraker).

Tras la tempestad, dicen que siempre llega la calma, y así fue, en la final del descenso, por fín salió el sol, pero no quitaba de que los riders libraran de caer duramente, ya que había zonas muy peligrosas sin proteger, estructuras sin malla y mojadas, por no mencionar algunos saltos como el de meta…

Pero bueno, vamos a la final…vuelven las chicas, la gente anima y grita sin parar para motivarlas. Y finalmente, vuelve a quedar Rosi Martínez en primer lugar seguida de Eva Castro, Marta Rodriguez y las dos hermanas que también nos acompañaron en el urbano de Sarria, Carmen Veiga y Beatriz Veiga (Rumble Bikes).


En la categoría masculina, hubo alguna que otra modificación en el podio, tras varias caídas, pinchazos, cambios rotos y algún que otro susto y librada…lograba ponerse en primer lugar, el portugués, Jose Borges, seguido de Edgar Carballo, Ángel Suarez (Sportpasion Intense) y Nicolás Larrán (Lk Team – Traviesas), Marco Fidalgo (Berg Cycles Factory Enduro Team), ocupando el cuarto y quinto puesto.
Nuestros queridos riders del DHGTEAM no lo hicieron nada mal, pero la suerte no estaba de su parte.

Darles igualmente la enhorabuena a Zape, Kevin y Lustres, por jugarse el tipo en tremendo circuito. Darle las gracias a mis compañeros de viaje y a todos esos amigos que tengo repartidos por toda Galicia gracias a este gran deporte.


SIN VOSOTROS ESTE FIN DE SEMANA NO SERIA EL MISMO CHAVALES